تبلیغات
 
پایگاه توحید* معاد *نبوت*قران

گرچه این سؤال عجیب به نظر مى رسد ولى با توجه به این که فیلسوف معروف انگلیسى "برتراند راسل " در یکى از کتابهاى خود تصریح مى کند که: در جوانى به خدا عقیده داشتم و بهترین دلیل بر آن را علة العلل مى دانستم و این که تمام آنچه را در جهان مى بینیم داراى علتى است و اگر زنجیر علتها را دنبال کنیم، سرانجام به علت نخستین مى رسیم و این نخستین علت را خدا مى دانیم.

ولى بعداً بكلّى از این عقیده برگشتم، زیرا فكر كردم «اگر هر چیز را باید علّت و آفریننده اى باشد، خدا نیز باید علّت و آفریننده اى داشته باشد»!

باید دید راه حلّ نزدیك و روشن ایراد مزبور چیست؟

جواب: اتّفاقاً این ایراد یكى از معروفترین و در عین حال ابتدایى ترین ایراداتى است كه مادّى ها دارند. آنها به عبارت روشنتر مى گویند: «اگر همه چیز را خدا آفریده، پس خدا را چه كسى آفریده است؟».

حالا چطور شده آقاى «راسل» خیلى دیر به این ایراد برخورد كرده، درست براى ما روشن نیست، ولى از آن جا كه این سؤال در اذهان بسیارى از جوانان هست، باید دقیقاً مورد بررسى قرار گیرد:

در این جا چند نكته اساسى وجود دارد كه با توجّه به آن، پاسخ ایراد بخوبى روشن مى شود:

آیا اگر ما عقیده مادّى ها را بپذیریم و مثلا با «راسل» هم صدا شویم، دیگر از این ایراد رهایى خواهیم یافت؟ مسلّماً نه!... چرا؟

زیرا «ماتریالیستها» هم عقیده به قانون علّیت دارند، آنها نیز همه چیز را در جهان طبیعت معلول دیگرى مى دانند. بنابر این عین این سؤال براى آنها هم مطرح است كه اگر هر چیز معلول «مادّه» است پس «مادّه» معلول چیست؟

روى این حساب (و با توجّه به این كه سلسله علّت ها و معلولها تا بى نهایت نمى تواند پیش برود) همه فلاسفه جهان (اعم از الهى و مادّى) به یك وجود ازلى (وجودى كه همیشه بوده است) ایمان دارند، منتها مادّى ها مى گویند وجود ازلى جهان همان «مادّه» یا قدر مشترك میان مادّه - انرژى است، ولى خداپرستان مى گویند سرچشمه اصلى خداست؛ به این ترتیب روشن مى شود كه آقاى «راسل» هم ناچار است به یك وجود ازلى (اگر چه مادّه باشد) ایمان داشته باشد.

آیا این وجود ازلى مى تواند علّتى داشته باشد؟

البتّه نه!... چرا؟

زیرا یك وجود ازلى همیشه بوده و چیزى كه همیشه بوده است كه نیازى به علّت ندارد، تنها موجودى نیازمند به علّت است كه یك وقت نبوده و سپس هستى یافته است. (دقّت كنید)

نتیجه این كه: وجود یك مبدأ ازلى و همیشگى، قولى است كه جملگى برآنند و دلایل استوار عقلى بر بطلان تسلسل (یك سلسله علّت و معلول بى پایان) همه فلاسفه را بر این داشته كه به یك مبدأ ازلى قائل گردند.

خداپرستان آن علّت نخستین را داراى علم و اراده مى دانند (و آن را خدا مى نامند) ولى مادّى ها آن را فاقد علم و اراده تصوّر مى كنند (و نام آن را مادّه گذارده اند)

بنابر این برخلاف آنچه «راسل» پنداشته اختلاف میان «فلاسفه الهى» و «مادّى» این نیست كه یكى «علّة العلل» را قبول دارد و دیگرى منكر است، بلكه هر دو بطور یكسان عقیده به وجود یك علّة العلل یا علّت نختسین دارند.

پس اختلاف میان این دو در كجاست؟

صریحاً باید گفت تنها نقطه تفاوت این جاست كه خداپرستان آن علّت نخستین را داراى علم و اراده مى دانند (و آن را خدا مى نامند) ولى مادّى ها آن را فاقد علم و اراده تصوّر مى كنند (و نام آن را مادّه گذارده اند).

حالا چطور مطلبى به این آشكارى بر آقاى «راسل» مجهول مانده، پاسخى جز این ندارد كه بگوییم او در رشته هاى علوم ریاضى و طبیعى و جامعه شناسى صاحب تخصّص بوده، نه در مسائل مذهبى و فلسفه أولى (به معناى شناخت هستى و سرچشمه و آثار آن).

از بیانات یاد شده این نتیجه نیز به دست مى آید كه فلاسفه الهى براى اثبات وجود خدا هرگز به استدلال «علّة العلل» (به تنهایى) دست نمى زنند، زیرا این استدلال تنها ما را به وجود یك «علّت نخستین» یا به عبارت دیگر یك وجود ازلى كه مادّى ها هم به آن عقیده دارند، راهنمایى مى كند.

بلكه مسأله مهم براى فلاسفه الهى این است كه بعد از اثبات علّت نخستین، براى اثبات علم و دانش بى پایان او استدلال كنند كه اتّفاقاً اثبات این مسأله از طریق مطالعه نظام هستى و اسرار شگرف آفرینش و قوانین حساب شده اى كه بر سراسر آسمانها و زمین و موجودات زنده و تنوّع آن حكومت مى كند، كار آسانى است. (دقّت كنید)

این نخستین سخنى بود كه باید در پاسخ این ایراد دانسته شود.

خدا

موضوع دیگرى كه لازم به تذكّر است این كه: اساس این اشكال روى این مطلب است كه «هر موجودى نیازمند به علّت و آفریننده اى است» در حالى كه این قانون كلّیّت ندارد و تنها در مواردى صحیح است كه چیزى سابقاً معدوم بوده و سپس جامه هستى به خود پوشیده است. (دقّت كنید)

توضیح این كه: موجوداتى هستند كه سابقاً وجود نداشته اند، مانند منظومه شمسى و سپس موجودات زنده - اعم از گیاه و حیوان و انسان - تاریخچه آنها بخوبى گواهى مى دهد كه لباس هستى در تن اینها همیشگى و ازلى نبوده است، بلكه با تفاوت هایى كه دارند، در چند میلیون سال تا چند میلیارد سال پیش، وجود خارجى نداشته و سپس به وجود آمده اند.مسلّماً براى پیدایش چنین موجوداتى علل و عواملى لازم است، مسلّماً جدایى كره زمین از خورشید (طبق فرضیّه لاپلاس و یا فرضیّه هاى بعد از آن) مدیون عوامل خاصّى بوده است - چه آنها را كاملا شناخته باشیم یا نه.

همچنین پیدایش نخستین جوانه زندگى گیاهى و سپس حیوانى و سپس انسانى، همه مرهون علل و عواملى هستند و لذا همواره دانشمندان براى پى جویى این عوامل در تلاش و كوششند و اگر بنا باشد پیدایش این موجودات هیچ علّتى نخواهد، دلیلى ندارد كه در یك میلیون سال یا چند میلیارد سال پیدا شوند، چرا در زمانى دو برابر این زمان یا نصف این زمان مثلا یافت نشدند؟ انتخاب این زمان خاص براى پیدایش آنها، بهترین دلیل بر این است كه شرایط و علل وجود آنها تنها در این زمان تحقّق یافته است.

امّا اگر وجودى همیشگى و ازلى باشد - خواه این وجود ازلى را خدا بنامیم یا مادّه - چنین وجودى نیاز به هیچ علّتى ندارد، آفریننده و خدایى لازم ندارد، زیرا تاریخچه پیدایش براى آن تنظیم نشده كه در آن تاریخچه جاى علّت و آفریننده خالى باشد.

چیزى كه همیشگى و ازلى است، وجودش از درون ذاتش مى جوشد نه از بیرون ذات كه محتاج به آفریننده باشد. (دقّت كنید)

هر موجودى نیازمند به علّت و آفریننده اى است» در حالى كه این قانون كلّیّت ندارد و تنها در مواردى صحیح است كه چیزى سابقاً معدوم بوده و سپس جامه هستى به خود پوشیده است

من و شما و زمین و آسمان و منظومه شمسى و... نیازمند به آفریننده هستیم كه وجود ما ازلى و همیشگى نبوده و از درون ما نیست، نه علّة نخستین و علّت العلل كه هستى او از خود اوست.

 

یك مثال روشن

در این جا فلاسفه مثال هایى براى توضیح این گفتار فلسفى و نزدیك ساختن آن به ذهن مى زنند؛ مثلا مى گویند: هنگامى كه ما نگاه به اطاق كار یا منزل مسكونى خود مى كنیم، مى بینیم روشن است.

از خود مى پرسیم: آیا این روشنى از خود این اطاق است؟

- فوراً به خود پاسخ مى دهیم: نه، براى این كه اگر روشنى آن از خود اطاق مى جوشد، نباید هیچ وقت تاریك گردد، در حالى كه پاره اى از اوقات تاریك و گاهى روشن است، پس روشنى آن از جاى دیگر است.

به زودى به این نتیجه مى رسیم كه روشنى اطاق و خانه ما، به وسیله ذرّات یا امواج نورى است كه به آن تابیده است.

- فوراً از خود سؤال مى كنیم: روشنى ذرّات نور از كجاست؟

- با تأمّل مختصرى به خود پاسخ مى دهیم: روشنى ذرّات نور از خود آن و از درون ذاتش است، ذرّات نور این خاصیّت روشنایى را عاریه نگرفته اند؛ در هیچ نقطه جهانى نمى توانیم ذرّات نورى پیدا كنیم كه تاریك باشند و سپس روشنایى را از دیگرى گرفته باشند.

ذرّات نور هر كجا باشند روشنند، روشنایى جزء ذات آنهاست، روشنى ذرّات نور عاریتى نیست.

ممكن است ذرّات نور از بین بروند، ولى ممكن نیست موجود ولى تاریك باشند. (دقّت كنید)

بنابر این اگر كسى بگوید روشنایى هر محوطه و منطقه اى در جهان معلول نور است، پس روشنایى نور از كجاست؟

- فوراً مى گوییم: روشنایى نور، جزء وجود اوست.

همچنین هنگامى كه سؤال شود: هستى هر چیزى از خداست، پس هستى خدا از كیست؟

فوراً پاسخ مى دهیم: از خودش و از درون ذاتش مى باشد.

 

پی نوشت:

اعتقاد ما ،آیت الله مکارم شیرازی

بخش اعتقادات شیعه تبیان


منبع : مرکز جهانی و اطلاع رسانی آل البیت





طبقه بندی: مقالات،  کتابخانه،  خدا شناسی ( توحید )، 
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 29 بهمن 1393 توسط رحمان نجفی