تبلیغات
 
پایگاه توحید* معاد *نبوت*قران
وصیت توحیدی امام علی علیه السلام





پس از آنکه به سر مبارک مولی الموحدین ضربت وارد شد، وصیتی فرمودند که صرفا برای امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) نبوده، متوجه همه مسلمین است، در بعضی از فرازهای وصیت آمده است: به شما و به کسانی که کتاب من به آنها می رسد وصیت می کنم. «وصیتی لکم أن لاتشرکوا بالله شیئا» (1) چیزی را شریک خداوند قرار ندهید و کاری که برای خداوند است به غیر خدا نسبت ندهید، که این شرک است.
مشرکان کار خدا را به غیر خدا نسبت می دادند. نه اینکه بخشی را برای خدا و قسمتی را برای غیر خدا انجام بدهند؛ زیرا این رفتار، شرک معهود نیست بلکه ریا است. معمولاً مشرکان کاری که باید به خدا نسبت داد، به غیر خدا نسبت می دادند. به جای اینکه خدا را عبادت کنند، بتها را عبادت می کردند؛ مثلا به عنوان شرک در پرستش معتقد بودند: یک مبدأ، جهان را آفریده که او خداوند است و مبدأ دیگر جهان را اداره می کند.
وصیت توحیدی آن است که کار را نه به خودت واگذار کن و نه به غیرخودت. کار را تنها از آن خدا بدان و بدان که تنها او عالم را تدبیر می کند. هیچ نعمتی بالاتر از نعمت توحید نیست و هیچ گناهی هم بدتر از شرک نخواهد بود «إن الشرک لظلم عظیم». حال آیا رواست که انسان در تمام حالات هستی در کنار سفره ی خدای واحد بنشیند و غیر خدا را به عنوان رب، مبدأ اثر بداند؟ این شرک، رسوایی در جهان را به دنبال خواهد داشت.
حضرت در ادامه وصیت می فرماید: «فلاتضیعوا سنته» بعد از توحید، رسالت پیامبر را حفظ کنید و به وحی و نبوت پیامبر احترام بگذارید. اخلاق و آداب پیامبر را محترم بشمارید. آنچه از پیامبر نقل شده گرامی بدارید سنت و دین او را ضایع نکنید.
بعد از آنکه راجع به اصل توحید و نبوت و دین خدا سفارش کرد، آنگاه تاکید فرمود: «أقیموا هذین العمودین و أوقدوا هذین المصباحین». این دو ستون را بپا دارید: یکی توحید، دیگری نبوت. این دو را همیشه روشن نگاه دارید و کاری نکنید که خاموش بشود.
بعد فرمود: «أنا بالأمس صاحبکم و الیوم عبره لکم و غدا مفارقکم». من دیروز مصاحب شما و در بین شما بودم و شما هم با من بودید؛ اما امروز برای شما عبرت هستم. مرا ببینید تا بیابید که قدرت و سلامت و ثروت پایدار نیست وکسی در جهان برای ابد نمی ماند. مرگ چیزی است که من سالها به انتظار او بودم «تالله لابن أبی طالب آنس بالموت من الطفل بثدی أمه»(2) من به مرگ بیشتر از طفل شیرخوار به پستان مادرش علاقه مندم.»

پی نوشت ها:

1- نهج البلاغه، نامه 23.
2- نهج البلاغه، خطبه 5.





طبقه بندی: مقالات،  کتابخانه،  خدا شناسی ( توحید )، 
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 2 بهمن 1393 توسط رحمان نجفی